Amerikan Geyiği Hakkında Bilgi

Amerikan Geyiği Hakkında Bilgi

Amerikan Geyiği Hakkında Bilgi

Amerikan Geyiği Hakkında Bilgi

Amerikan geyiği (Alces aices) geyik ailesinin en büyük üyesidir. Erkek bir Amerikan geyiği, kırmızı geyikten üç kat daha ağırdır. Sadece boynuzlarının ağırlığı bile uluslararası uçuşlarda izin verilen bagaj limitini (22 kg) aşar. Genişliğiyse küçük bir çocuğa salıncak yapmaya yeter. Amerikan geyikleri soğukla baş edebilmek için bu kadar büyümüştür. Sadece kuzey yarim körenin yüksek nemlerinde yaşarlar. Büyük olmak sıcak kalmaya yarar, çünkü yüzeyin hacim oranı düşer, bu da ısı kaybını önler. Pek çok buzul çağı memelisinin bu denli büyümesini!) sebebi budur. Amerikan geyiklerinin iki kat kürkü ve karın içinde rahat yürümelerini sağlayacak uzun bacakları vardır.

Yeni doğan yavrular bile -30″ C’de sorunsuz yaşayabilir. Esas sorun sıcak havadır. Amerikan geyikleri terleyemez, mayalanan bitkiler midelerini tam anlamıyla fırına çevirir. Kışın, sıcaklıklar -5″ C’nin üstüne çıktığı zaman Amerikan geyiğinin boynuzu en hızlı amerikan geyikleri nefes nefese kalır ve büyüyen hayvan dokusudur. Günde soğuya-bilmek için karın üstüne uza-yaklaşık 2,5 cm uzar. Boynuzlar o kadar nırlar. Yazınsa aynı sebepten dolayı hassastır ki hayvan, üzerine konan bir zamanlarının çoğunu suyun içinde sineği bile hissedebilir. geçirirler. Amerikan geyikleri kolay yakalanamamaları ile ünlüdür.

Çalı çırpı arasında mutlu mesut dolaşıp otlayan diğer geyiklerin aksine Amerikan geyiği beslenme konusunun uzmanıdır. Yetişkin bir Amerikan geyiği her gün büyük bir saman balyası kadar ot yemek zorundadır. Yedikleri besinden maksimum verimi alabilmek adına tıpkı inekler gibi geviş getirirler. Sonbahar ve kışın enerji için yaprak, ağaç kabuğu, dal gibi şeyler yerken ilkbahar ve yaz ayları başında, sodyum ihtiyacını karşılamak için bataklık bitkileri yerler. Geyikleri sirklerde gezdirenler bu ihtiyacı karşılayamaz, geyikler de hemen ölür. Tuz ihtiyacı, geyiklerin neden yazın yolları emdiğini açıklıyor. Geyiklerin suda bu kadar zaman harcamalarının nedeni de budur:

Nilüfer ve atkuyruğu gibi su bitkileri sodyum açısından zengindir. Geyikler de kendilerini göletin dibine batırır ve bu otları yer. Amerikan geyiklerinin “daldığını” anla-tan hikayeler genelde biraz abartılıdır. Bu hayvanların ne şekilleri ne de cüsseleri su altında yüzmek için müsaittir. Ama büyük sarkık üst dudaklanyla ağaçları soyma konusunda son derece başarılılar. Amerikalı geyiklerinin üst dişleri yoktur. Amerikan geyiğinin ingilizcesi (moose) eski Alonquian dilindeki mooswa (“ağaçları soyan hayvan” anlamına gelir) sözcüğünden geliyor. Gözleri bağımsız hareket eder, böylece bir yandan öne bakarken bir yandan da arkayı gözetleye-bilirler. Yumuşak kıkırdak ve kasla dolu uzun burunları ise çok duyarlıdır ve yiyecek ve eş bulmalarına yardımcı olur. Bu burun dokusu Amerikan yerlilerinde yakın zamana kadar vardı.

18. yüzyıl doğa bilimcisi Thomas Pennant’a göre Amerikan geyiğinin burnu, tüm Kanada’nın en mükemmel kemik iliğine sahip, tadı en güzel” burnudur. Avrupa’da Amerikan geyiklerine “elk” denmektedir. Latince alces kökün-dendir ve ilk olarak MÖ 50’de Julius Caesar tarafından tarif edilmiştir. Bu geyiğin soyu Britanya’da Bronz Çağında tükenmiş ama ismi var olmayı sürdürmüş ve büyük geyikleri tanımlamak için kullanılmıştır. “Elk” deyince Amerika’da ve Avrupa’da farklı geyikler akla gelir, bu da sık sık karışıklığa yol açar.

Avrupalı yerleşimciler Amerika’ya vardığında en bilinen geyik olan Cervus canadensis (Amerika kızıl geyiği Vapiti ile karşılaştılar; bu geyiğin (Cervus canadensis) Avrupa’daki yakın bir akrabası olan kızıl geyiğe (Cervus elaphus) aşina olan Avrupalılar, daha büyük olan Cervus canadensis’in Avrupa’da “elk” olarak adlandırdıkları Alces alces olduğunu düşündüler ve ona “elk” adını verdiler; bunun sonucunda Amerikalılar Cervus canadensis için “elk” tabirini kullandılar, Alces alces’e ise “moose (Amerikan geyiği)” demeye devam ettiler.

Etiketler: ,

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir